بر اساس داده های بررسی، مهندسی زیر آب به دلیل نفوذ یون های کلرید به بتن، باعث خوردگی سریع میله های فولادی، لایه لایه شدن بتن، عمر کوتاه و آسیب جدی می شود.
نروژ در سال 1971 از دوده سیلیس در بتن استفاده کرد. از یک طرف، آن را در اطراف ذرات سیمان پر می کردند تا دوغاب متراکم تر شود.
از سوی دیگر، با هیدروکسید کلسیم تولید شده توسط هیدراتاسیون سیمان ترکیب می شود و ژل هیدرات سیلیکات کلسیم (همچنین به عنوان ژل CSH شناخته می شود) تشکیل می شود.
این ژل‌ها در مویرگ‌ها مسدود می‌شوند و مویرگ‌ها را کوچک‌تر و ناپیوسته می‌کنند و تراکم بتن را تا حد زیادی بهبود می‌بخشند.
این به طور موثر توانایی مقاومت در برابر آسیب های الکتروشیمیایی ناشی از نفوذ یون کلرید را بهبود می بخشد و عملکرد ضد خوردگی آن را تا حد زیادی افزایش می دهد.
پس از سال‌ها تحقیق، می‌تواند 80-110 کیلوگرم سیمان در هر مربع بتن صرفه‌جویی کند، ساخت و ساز راحت است، و عمر مفید آن 1.2 برابر افزایش می‌یابد.
ریختن بتن زیر آب به طور کلی روش مجرای را اتخاذ می کند. به دلیل از بین رفتن دوغاب سیمان در آب، مشکلاتی مانند اتصال ضعیف با لایه پایه و کاهش استحکام قطعه در تماس با آب دارد.
پس از افزودن دوده سیلیس به بتن زیر آب، به وضوح می توان آن را بهبود بخشید.
